NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
W ostatnim odcinku...
- Było gniewnie. - Hana była słodka.
Zaczęło się dobrze.
- Pozytywnie. - Hana spytała Ryo,
czy spędzi z nią dzień, jeśli wygra ostatnią walkę.
Jeśli wygram dzisiaj mistrzostwo,
to mogłabym...
- ukraść cię na dzień? - Pewnie.
Zaczęło się radośnie.
- Ekscytująco. - Tak.
Faktycznie wygrała walkę.
W nagrodę pojechali razem do...
Hakone Kowakien Yunessun.
- Kupili jej strój. - Było super!
Na zjeżdżalniach tryskali energią.
Poszli do jacuzzi.
Zbliżyli się do siebie.
Przez chwilę myśleliśmy, że zapanował pokój.
Okazało się, że Emika i Ruka często oglądają razem filmy
i ucinają sobie drzemki.
Tak, wspólne drzemki.
Hana zaczęła coś podejrzewać.
Może to za duże słowo.
- Zauważyła, że są blisko. - Tak.
Założyła, że się lubią.
Zaproponowała więc, by go obudzić,
byśmy zwrócili filmy razem.
Trochę cię zmuszała?
Coś w tym stylu.
Czuję się niekomfortowo.
Przeszkadzało ci, że Ryo tam jest?
To pewnie też częściowo jest powód.
Nie chciała, by Ryo słuchał o niej i o Ruce.
- Rany. - Przyznała to.
I dlatego doszło do walki.
Kto by pomyślał?
Powinny dojść do prostego wniosku.
Pogmatwało się.
Czuję się przy Ruce dobrze.
Dużo gramy i oglądamy razem filmy.
Dlatego ciężko tego nie zauważyć.
To prawda, że siedzicie razem do późna,
gracie, oglądacie filmy i ucinacie sobie drzemki.
To fakty, nie?
- Tak, ale... - Nie masz wpływu na to,
- jak ludzie to odbiorą. - Chodziło mi o to...
Nie możesz prosić ludzi,
by niczego nie podejrzewali, bo zachowujecie się inaczej.
- Nie wycofała się. - Jasne.
Myśleliśmy, że przeprosi...
- Nie? - ...i na tym zakończą.
Ale nie.
Hana odparła atak.
Kto by pomyślał?
Według Hany
- oglądanie komedii romantycznych... - Rozumiem.
Myśli tak samo jak ty, Ryota.
Tak jakby buziak w policzek
oznaczał, że ktoś jest parą.
Nie wierzę, że Emika i Ruka są tylko znajomymi.
Ani trochę.
Zasnęli razem na kanapie w środku nocy.
- Co za kłamstwo. - Nie?
Hana też nie jest przekonana.
Pewnie dochodzi do tego często.
- Możliwe. - Są w końcu blisko.
Byłoby lepiej, gdyby oglądali horrory?
Nie o to chodzi.
- Gatunek się nie liczy. - Może pomóc.
Ekipa Emiki ma durnego adwokata.
Z tego, co wiemy,
Hana wolałaby, by oglądali horror.
- Prawda? - Być może.
- Serio? - Tak myśli.
Rozumiem. Jestem w innej lidze...
niedorozwoju uczuciowego, więc umysł podpowiada mi,
że oglądanie filmu to już bycie razem.
- Przed północą. - Właśnie.
- Powinni się ożenić. - Aresztowałbym ich.
To przestępstwo cudzołóstwa.
- Konserwatysta. - Tak.
- Już ich podejrzewasz. - Właśnie.
Często obrzucam ludzi oskarżeniami.
- Lubisz więzić niewinnych. - Właśnie.
Nikt nie wie, za co siedzi w moim więzieniu.
Wszyscy się zastanawiają.
„Za co siedzisz?”
„Objąłem ją ramieniem przy robieniu selfie”.
Na końcu Emika wyszła z pokoju,
a Hana po kogoś zadzwoniła.
- Tak. - Tak się skończyło.
Pewnie po Ryo.
Na pewno chodziło o niego.
A może Harukę?
- Racja. - Być może.
Nie mogła pójść do ich pokoju?
- Emika tam była. - Racja.
Zaraz się dowiemy.
- Racja. - A jeśli to Aja Kong?
- Poprzedniczka? - Jej senpai.
Matka Hany też z nią walczyła.
Ciekawe. Obie ją cenią.
Może się pojawi.
Usłyszymy: „Jak śmiesz!”, a potem podejdzie z daleka.
Byłoby super.
24. TYDZIEŃ
RÓŻOWA RÓŻA
- Co tam? - Wybacz.
- Wiem, że jest późno. - Co się stało?
Powiem jak najszybciej.
Miałam wrażenie, że Emika jest zainteresowana związkiem z Ruką.
Zasugerowałam, by poszli razem oddać płyty DVD,
spędzili razem trochę czasu.
Okazało się, że ją to wkurzyło.
Poprosiła, bym nie mówiła takich rzeczy.
Nie wiedziałam, że Emika uważa Rukę
wyłącznie za kolegę, z którym lubi spędzać czas.
- Jasne. - Powiedziałam, że teraz rozumiem.
I przeprosiłam...
Przeprosiłam za to Emikę.
Ale wciąż przerywała mi, mówiąc:
„Nie myśl sobie o nas za wiele”.
Mówiłam jej, że przecież rozumiem.
Nie ciągnęłam już tego, bo wydaje mi się,
że nie potrafi
przyjąć mojej opinii.
Od razu odpowiada.
Nie wysłucha, co mam do powiedzenia.
Wydaje mi się, że żadna z was nie miała do końca racji.
Nie do końca się zrozumiałyście,
więc czujecie się niezrozumiane.
Od razu wyrobiłam sobie pewną opinię na temat Emiki.
Zastanawiałam się, czy źle ją oceniłam,
więc dałam jej kredyt zaufania,
ale chyba miałam rację.
To znaczy?
Nie ma empatii do innych ludzi.
Być może jestem w błędzie.
Akurat wczoraj
słuchałam z Ryo jej frustracji z powodu planów na przyszłość.
Wiem, jaki to może budzić niepokój.
Ale nic, co mówiliśmy,
do niej nie docierało.
Ostatnio zauważyłam, że to u niej częste.
Nasze rady...
Podzieliliśmy się przemyśleniami, gdy powiedziała, co czuje,
ale nie dopuściła ich do siebie.
Rozumiem.
Chce tylko mówić o swoich uczuciach
i rozumiem, że każdy potrzebuje czasem spuścić parę...
Chcę jej wysłuchać i spróbować zrozumieć,
o co chodzi.
Chcę ją zrozumieć.
Chciałabym spędzać z nią czas
i poznawać ją coraz lepiej.
Naprawdę bym tego chciała, ale nie sądzę, by się zmieniła.
IIDABASHI, TOKIO
- Dzięki za przyjście. - Miło mi.
Przygotowujemy się do wydania mangi Peppe,
więc chcę potwierdzić grafik.
PROJEKTANCI
Chcemy trafić na półki...
ZASTĘPCA REDAKTORA BIG COMIC SPIRITS
...do 12. grudnia.
Do dziesiątego listopada
musi być gotowa do druku.
Mamy kilka pomysłów na okładkę.
Aktualnie globalizacja sprawiła,
że w Japonii mieszka 2,7 milionów obcokrajowców.
Chciałem uchwycić, co czuli,
kiedy dopiero trafili do Japonii.
- Jasne. - Narysowałem tę grafikę.
- Mingo robi zdjęcie z Hachiko. - Jasne.
- To właśnie... - Bardzo mi się podoba.
GODZINA 22.30
Słodkie.
Masz ulubione anime?
- Lubię Crayon Shin-chan. - Peppe dzwoni.
Co?
Halo?
Tak?
Jutro?
Mam wolne.
Z chęcią.
Powodzenia w pracy.
Dobranoc. Do jutra.
Jutro o 20.00.
- Umówiliśmy się w Prince Hotel. - Rany.
- Co ubrać? - Którą sukienkę?
- Nie? - Właśnie.
Jest szansa na coś więcej?
Coś może się wydarzyć.
Chyba tak.
Jutro wyjaśni się naprawdę wiele spraw.
Sama nie wiem.
- Jestem. - Cześć. Spójrz.
- To wasze? Nieźle. - Ładnie, co?
To Miyu i Gengar. Peppe narysował to na górze.
Ekran bitwy.
Co robiłaś?
Co robiłam?
- Chwila... - Skup się.
Co robiłam?
- Niedobrze. - Chwila.
- Próbuję... - Zaskoczył cię.
- Coś się stało? - Co?
Idę jutro na drinki z Peppe.
- Na galowo? - Tak.
Ubierz coś sexy.
Przestań.
Nie szczerz się.
A ty co robiłaś?
Dzisiaj? Zakupy,
- a potem szukałam pracy. - Fajnie.
Mam o czym myśleć.
- Czemu się szczerzysz? - Wcale nie.
Zazdroszczę. Też chciałbym mieć powód,
- by się cieszyć. - Wiele się dzieje.
Też chcę myśleć, co założyć na randkę.
Opowiesz nam, jak było.
Miło.
Hana poleciała?
TAJWAN! WRACAM 28. – HANA
Tak, ale wróci już pojutrze.
Jasne.
Co wtedy robisz?
Mam mecz.
- Pokazowy. A co? - Cholera.
- Gdzie? - W Chibie.
- Idź na mecz. - Pracuję.
- Wieczorem? - Tak.
Rozumiem.
Potrzebuję podwózki w ciągu dnia.
- Podwózki? - Tak, mam dużo bagaży.
- Na pewno kogoś znajdziesz. - Właśnie nie.
Weź taksówkę.
Kiedy masz wolne?
Mam wolne 29. i 30.
Też mam wtedy wolne.
Postawisz mi sushi w Ginzie?
- Chcesz? - Czy chcę?
Miał postawić mi obiad za noszenie tej koszulki.
Prawda?
SHINAGAWA, TOKIO
- Miło cię widzieć. - Ciao.
Ciao.
- Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
- Kwiaty. - Dziękuję.
- Jedziemy, 39. piętro. - Świetnie.
Aż 39. piętro?
- Wyglądasz pięknie. - Dzięki.
- Ty też. - Myślisz?
AKTORKA, LAT 24
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
STUDENTKA, LAT 21
TWÓRCA MANGI, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
KOSZYKARZ, LAT 26
GODZINA 20.00
- Dobry wieczór. - Witam.
- Mają państwo rezerwację? - Tak. Giuseppe Durato.
Oczywiście. Proszę tędy.
- Ostrożnie. - Dobrze.
- Rany. - Cudownie.
Państwa stolik jest na końcu.
Dziękuję.
Cudownie.
Dziękuję.
Piękny widok.
Marzyłam o takiej randce.
Zdrowie z Martini!
Martini...
Martini.
Pyszne.
Pracowałeś?
- Tylko rano. - Jasne.
Jest samotnie, od kiedy nie wracasz do domu.
Codziennie mówię: „Już dzisiaj nie wróci”.
Też chciałem cię zobaczyć.
Chcę spędzać z tobą więcej czasu.
Patrzysz prosto w oczy.
- Ja? - Tak, bezpośrednio.
- Przestać? - Nie.
Zawsze przynosisz kwiaty na randkę?
To normalne?
- Nie. - Rozumiem.
Cóż...
nieprzypadkowo wybrałem róże.
Jak to?
Słyszałaś może
o znaczeniu różowej i czerwonej róży?
- Kwiatów? - Nie.
- Co one znaczą? - Różowe...
oznaczają
kwitnącą miłość.
To oznaczają.
Czerwoną różę daje się, gdy jest się zakochanym.
A ja...
bardzo cię lubię.
Coś do ciebie czuję.
Dlatego dałem ci róże w kolorze różowym.
Nie wiem, czy chcesz ze mną być,
więc postawiłem na róż.
- Dziękuję. - Jasne.
Ja też cię lubię, Peppe.
- Tak? - Tak.
I chciałabym cię lepiej poznać.
Czuję się przy tobie bardzo dobrze.
Potrzebuję czasu, by... Jak to ująć?
- Znaleźć odpowiedź? - Tak.
Szczerze mówiąc,
czuję to samo.
Chciałem cię lepiej poznać,
ale gdy powiedziałaś, że odchodzisz,
to wiedziałem, że muszę wyznać ci uczucia.
Zanim się pożegnamy.
Widziałam, jaki byłeś zapracowany.
Chciałam spędzać z tobą czas,
ale nie chciałam ci przeszkadzać, zapraszając cię na randki
- i wytrącając z rytmu. - Rozumiem.
Pracuję, by móc spędzać z tobą więcej czasu.
To dobry balans.
Jak ta randka.
Gdy mam na co czekać, to chcę pracować jeszcze ciężej.
- Chciałabym cię lepiej poznać. - Dobrze.
Teraz nie mam odpowiedzi.
W porządku, rozumiem.
GODZINA 00.00
Jestem.
Cześć.
Wyglądasz pięknie!
- Był prezent. - Kwiaty?
- Od Peppe. - Peppe?
- Dał ci je? - Było ciekawie.
- Co się stało? - Wiele.
Powiedział, że coś do mnie czuje.
Co?
Ucieszyłam się, ale nie byłam emocjonalnie przygotowana.
Nie znam Peppe aż tak dobrze.
Chciałabym to zmienić.
Nie dałam mu jasnej odpowiedzi,
tylko poprosiłam o czas.
- Nie było pocałunku? - Nie.
Nie było dobrego momentu i siedzieliśmy obok siebie.
Na solidnych siedzeniach
z tak dużymi podłokietnikami, że nie dało się zbliżyć.
Peppe powiedział, że kupił mi piżamę.
- Co? - Taką samą jak jego.
Co? To świetnie, nie?
Kiedy kupowałyśmy ubrania z Haną,
powiedziałaś, że chcesz kupić Peppe taki prezent.
- Mówiłaś mu o tym? - Nie.
- Mimo to... - Myślimy podobnie.
- Przestań! - Wiem.
Cudownie.
Bardzo.
Aż za idealnie. Boję się.
- Nie śpisz? - Emika też nie śpi.
Rozmawiałyśmy.
- Chciałam zobaczyć piżamę. - Pewnie.
Nawet ją zapakowałeś.
Pewnie.
- W końcu to prezent. - Dziękuję.
Ty i Emika też kupiłyście piżamy.
- Tak. - Zazdrościłem wam,
więc kupiłem sobie zestaw.
- I tobie też musiałem. - Dziękuję.
Pewnie.
Słodka.
- Prawda? - Bardzo.
Cieszę się.
- Ciepła, z długim rękawem. - Jasne.
- Ochłodziło się! - A więc idealnie.
Dobry rozmiar? Nie byłem pewien.
- To są... - M-ki?
Kupiłem M-kę?
- Tak. Powinna pasować. - Myślisz?
Moja jest przyduża.
Nie jest za duża.
Może trochę.
Troszeczkę.
- Ale to piżama. - Nie szkodzi.
Nie będziesz w niej wychodzić.
- Może do... - Może urośniesz.
...sklepu za rogiem.
- Zmęczona? - Nie.
- Nie? - Było świetnie.
- Też tak uważam. - Tak.
Co?
- O co chodzi? - O nic.
Założę ją dzisiaj.
- Serio? - Tak.
- Rany! - Nie wiedziałem, na co liczyć.
Rany.
Tak blisko.
Czemu, Peppe?
- To się dzieje. - Tak.
Aż się spociliśmy.
Ależ to było napięcie!
- Dobra robota. - Świetnie się rozwinęło.
Byli tak blisko pocałunku! Peppe nie chciał go wymusić.
- Racja. - Tak.
- Pocałują się? - „Czy my... się całujemy?”
To było świetne!
- „To się wydarzy?” - I nagle powiedzieli: „Co?”.
- Ta scena... - Świetna.
- Najlepsza! - To było słodkie.
Mogli się pocałować. A potem powiedzieliby:
„Powinniśmy się pocałować, gdy mieliśmy ten piękny widok”.
- Tak. - Rany!
Tokui, ty nicponiu.
- Zaschło w gardle? - Bez słomki?
Wypiłeś to jak wódkę.
- To tylko woda. - Chwila...
- To nie wódka? - Nie, woda.
Ta scena była świetna,
- ale wcześniej... - Znienacka.
- Nie wiedzieliśmy... - Hana była zła!
...że Hana ma takie zdanie o Emice.
„Myślałam, że nie ma empatii do innych
i miałam rację”.
- Niektóre kobiety się nie dogadają. - Nie.
- Są zbyt różne. - Nie zgodzą się.
Emika chce zbliżyć się do Ryo pod nieobecność Hany.
- Co za tupet. - Jest gotowa do walki.
- Ale sposób... - To było ohydne!
„Postawisz mi sushi w Ginzie?”
To było słabe.
- Żartowała, nie? - Oby.
A potem dorzuciła, że jest jej winien obiad.
Miała pusty wyraz twarzy.
Ciężko było patrzeć.
Nawet w formie żartu, nie chciałbym,
by zaproponowała akurat takie jedzenie.
- Właśnie. - Zapytała, czy ma wolne,
a on odpowiedział, że ma mecz.
A potem wyjaśniła, że ma toboły do przewiezienia.
- To wszystko... - Potrzebowała mięśni.
Można poprosić inaczej.
„Ma ktoś czas? Muszę przewieźć dużo rzeczy”.
Tak zabrzmiałoby lepiej.
Zawsze chciałem zobaczyć
jej mroczną, pasywno-agresywną naturę. I oto ona.
GINZA, TOKIO
GODZINA 18.30
- W końcu. - Co?
- Czekałem. - Wymknęłam się.
Jestem przed czasem. Wybacz za „czekanie”.
Padam z głodu. Chodźmy.
- Naprawdę wybrałeś Ginzę? - Tak.
Nieźle. Tylko żartowałam.
SUSHI YAMAKEN
- Tawatari. Mam rezerwację. - Witamy.
- Dobry wieczór. - Witam.
Mamy dwa zestawy.
Pierwszy za 10 000 jenów, drugi za 12 000 za osobę.
Poprosimy ten drugi.
Dziękuję.
- To przekąska otsukuri. - Dziękuję.
Smakowita.
Słyszałem, że ostatnio ty i Hana
trochę się pokłóciłyście.
Słyszałeś o tym?
- Co o tym myślisz? - Według mnie,
obie mamy trochę racji.
Wiem, że spędzam z Ruką dużo czasu
- i może to tak wyglądać. - Racjonalnie?
Kiedy ktoś na to patrzy.
Nie sądzę jednak, bym robiła coś złego.
Nie męczą cię napięte stosunki z osobą, z którą mieszkasz?
- Męczą. - To stresujące.
W domu panuje przyjazna atmosfera,
więc lepiej tego uniknąć.
Pogodzicie się?
- Nie ma po czym. - Wiem, że się nie kłócicie.
- Nie było... - Jeśli obu wam coś ciąży...
Nie mamy już o czym rozmawiać.
Po prostu mamy inne podejście.
- Tuńczyk hon-maguro. - Dzięki.
Rany.
Pyszne.
- Super. - Pycha.
- Kiedy początek sezonu? - W niedzielę.
Ile zwykle trwa?
Zaczyna się w październiku i trwa do kwietnia lub maja.
Będziesz bardziej zajęty?
Tak, w prawie każdy piątek, sobotę i niedzielę
- będę miał mecz. - Serio?
Czasami nawet w poniedziałek, więc wrócę dopiero we wtorek.
Tak...
- Nie będzie cię za wiele. - Nie.
- Przepraszam? - Tak.
Poproszę rachunek.
Zapłacę kartą.
- Dziękuję za kolację. - Dzięki.
- Było pyszne. - Dziękuję.
- Zapraszamy ponownie. - Dziękuję.
Dzięki.
Dzięki koszulce zjadłam sushi.
- Jestem. - Cześć. Ile brokatu.
Tak, to makijaż z ringu.
Kopę lat.
- Mam pamiątki z Tajwanu. - Pomóc ci?
- Nie, zaniosę bagaże na górę. - Jasne.
Dużo ich. Nie pomóc ci?
Masa rzeczy.
Dziękuję.
- To cydr? - Wyglądasz na wypoczętego.
Właśnie się wykąpałem.
Jedliście już sos hoisin?
- Nigdy. - Nigdy.
Przyleciałaś prosto z Tajwanu?
Najpierw walczyłam na Tajwanie...
- Było fajnie? - Tak.
A potem poleciałam do Nagoyi.
- Wracam stamtąd. - Napięty kalendarz.
Niedługo znów wyjadę.
Właśnie, kiedy? Mogę spróbować?
Pewnie.
Kolejny wyjazd mam drugiego.
- To niedługo. - Wiem.
- Ile jedzenia. Kto robił zakupy? - Ja.
- Co gotujesz? - Nie patrz.
- Co? - Niespodzianka.
Jak tajemniczo.
- Co robiliście? - To jest pycha.
- A ty, Ruka? - Uczyłem się gotować.
- Stąd te składniki. - Co gotowałeś?
- Niespodzianka. - Jasne.
Gdzie jest Emika?
I Ryo?
Nic nie napisali.
Może wyszli razem?
- Co u Emiki? - W porządku.
Nie gadałyśmy...
- od naszej rozmowy. - Nie?
Tylko przelotnie.
Musiałaś wyjechać. Co o tym myślisz?
Trochę ochłonęłam i myślę, że może byłam za ostra.
Czasami daję się...
ponieść emocjom.
- Będziesz z nią gadać, nie? - Jasne.
Co stało się z Peppe?
Jak randka?
O co chodzi?
- Pocałowaliście się? - Nie.
Ale wszystko jest dobrze.
Było blisko?
- Nie... - Daj jej skończyć.
Nie wiem...
co mu powiedzieć.
Wciąż jestem niepewna.
Zacznę biegać.
Śmiało. Biegnij na dach i z powrotem.
Zrób kółko.
Co? Masakra!
- Nieźle! - Racja.
- Rozumiem. - Wciąż będę chichotać,
gdy was zobaczę.
Rany.
- Może się opanuję. - Dobrze.
Bądź sobą. Możesz chichotać.
- Jestem. - Cześć.
- Hej, Ruka.
- To twoje miejsce. - Spokojnie.
- Cześć. - Jacy zadowoleni. Wszyscy są.
- Jestem. - Cześć.
- Co to za strój? - Wygląda super.
- Witaj. - Witaj.
Wyglądasz jak Włoch.
- Co to za stroje? - Jedliśmy kolację.
- Sushi. - Gdzie?
W Ginzie.
Zabrał mnie na sushi za noszenie koszulki.
Obiecał, że zabierze mnie, gdzie będę chciała.
Zażartowałam o Ginzie i zabrał mnie.
Myślał, że mówię serio.
Dziękuję. Było pyszne.
Jesteś cała w skowronkach.
- Piłaś coś? - Nie. Jest super.
Wydajesz się podpita.
- Jestem w niebie. - Taka szczęśliwa?
- Tak. - Przez sushi?
Nie... To znaczy tak, przez to.
Sushi było pyszne.
O nie...
Zapomniałam kolczyków.
Skąd?
Tymi z logo „CD”?
- Skąd? - Z restauracji?
- Zostawiłaś je? - Tak.
- Jak to się stało? - Zdjęłam je, bo bolało.
- Uciskały mnie. - Do niczego nie doszło.
- Po prostu się zdziwiłam. - Do niczego.
- Nic nie robiliśmy. - Rzadko zdejmuje się kolczyki do sushi.
Musiały cię uwierać.
Masz coś z uszami?
O nie.
Zadzwonię tam. Nie wierzę, że to zrobiłam.
- Peppe, możemy pogadać? - Jasne.
Jak poszła randka?
- Randka? - Jestem ciekaw.
- Ruka też. - Jasne.
Było naprawdę fajnie.
- I? - No?
Powiedziałem jej, że mi się podoba.
Haruka pewnie chce powiedzieć wam to sama,
ale nie zrozumiecie, jeśli wam nie wyjaśnię.
Na ostatniej randce powiedziała mi,
że planuje niedługo opuścić dom.
- Powiedziała mi. - Nie wiedziałem.
- Będzie smutno. - Prawda?
Wiedziałem, że odchodzi,
więc chciałem zabrać ją na randkę i powiedzieć, co czuję.
- By nie żałować? - Właśnie.
Przykro mi.
Zszokowała mnie tym.
Ale przecież
- możecie się widywać. - Tak.
- Teraz widzisz ją codziennie. - Właśnie.
Sam nie wiem.
Każdy mówi, że będziemy się widywać
i że łatwo utrzymać kontakt. Ale czy faktycznie tak jest?
Może myślę tak, bo nie jestem stąd.
Japończycy często mówią, że jeszcze ich spotkam.
- I nie spotykam. - To chyba przez grzeczność.
Nawet po programie...
- My się zobaczymy. - ...chciałbym mieć kontakt.
Ale martwię się o Harukę,
że nie będę jej widywał, bo będziemy mieszkać osobno.
Zrobiłbym jednak, co mogę.
Rozumiem. Powiedziałeś jej to, co planowałeś?
Tak, niczego nie żałuję. Powiedziałem wszystko.
Niezależnie od skutku, to była świetna randka.
Bar był super.
Kto wie, co się stanie?
Kto wie?
Na pewno jeszcze o tym porozmawiamy.
A wtedy...
może wszystko się wyjaśni.
Chcesz wody?
A może ty chcesz herbatę?
Tę, co ostatnio?
- Zostało trochę. - Ciepła?
- Tak, wolisz zimną? - Nie, ciepłą.
- Dziękuję. - Trochę gorąca.
Dzięki.
Byłeś wczoraj na kolacji z Emiką?
- Tak. - Jak było?
Rozmawialiśmy o was.
Serio? To znaczy?
Zasugerowałem oczyszczenie atmosfery.
Powiedziała, że jest zgoda.
- Tak powiedziała? - Uważa, że nie macie już
- nic do powiedzenia. - Serio?
- Chyba już o tym zapomniała. - Serio?
Było mi naprawdę niezręcznie.
Nie zadręczaj się. Po prostu zapomnij.
To nie będę się martwić.
- Tak będzie najlepiej. - Ale jeśli znowu...
zrobi coś dziwnego, to mogę coś powiedzieć.
Zobaczymy.
- Cześć. - Jestem.
- Cześć. - Cześć.
- Mogę?
Wszyscy jedzą razem.
- Jadłeś coś? - Tak.
Co takiego?
Smażony ryż i pierożki gyoza około 18.00.
- Co za połączenie. - Nie jesteś głodny?
Zjadłem tylko połowę kolacji.
- Czemu? - Reszta jest w lodówce.
Denerwuję się.
- Straciłem apetyt. - Aż tak?
- Jutro mam termin. - Jasne.
Ale wszystko idzie według planu.
- Gdzie Ryo? - Wyszedł.
- Nie widzieliśmy go. - Ryo?
Co on robi?
Wybaczcie.
- Żaden problem. - Masz chwilę?
Pewnie.
Gdzie? Tutaj?
- Nie... - Tu?
- Lepiej na górze. - Już tu jesteś.
- Proszę. - Chodźmy.
Na razie.
Chcesz drinka?
- Wezmę cydr. - Dobrze.
Masz cydr.
Co za cringe.
- W porządku? - Rany.
To było straszne.
Bardzo.
- Prawda? - Odpychające.
Dziwne, że Ryo się na to zgodził.
Chciała uratować twarz,
mówiąc, że tylko żartowała z Ginzą.
Ale wyjaśnić to w dzień randki?
- Właśnie. - Masz rację.
Mogła o tym powiedzieć, kiedy się umawiali.
- „Dokąd idziemy? Żartowałam”. - Właśnie.
- Umówili się na kolację w Ginzie. - Przyzwyczaiła się, że za nią płacą.
- Tak. - Nie?
Zamówili piękne sushi, a ona ledwie się cieszyła.
- Racja. - Kiedy podali nigiri...
- Powinna być pod wrażeniem. - Tuńczyk był wyjątkowy.
- Idealny. - Ciesz się!
Zauważyłeś jego delikatność?
- Musiał być pyszny. - Tak.
Więcej entuzjazmu.
I sytuacja z kolczykami...
- Straszne. - Szokujące.
- To było... - Dziwne.
Przejęła się tym zdecydowanie za bardzo.
Wszyscy zastanawiali się:
„Co robiłaś,
- że aż zdjęłaś kolczyki?”. - Właśnie.
- To był atak na Hanę. - Tak?
Emika czuła się pokonana po poprzedniej konfrontacji.
Czuła, że po kolacji może jej solidnie dowalić.
To z tego się cieszyła, a nie z randki z Ryo.
Czy to możliwe,
że Emika świetnie się bawiła i dlatego była szczęśliwa?
- Nie. - Wątpliwe.
Wtedy powiedziałaby: „Było super! Chodźmy tam wszyscy”.
- „Dam wam namiary knajpy”. - Lub: „Było pyszne, co, Ryo?
Reszta powinna tam iść”.
Ale powiedziała: „Jestem w niebie”.
- Rany. - Straszne.
- To wyraz walki. - Zdecydowanie.
To nucenie było bezczelne.
Dobrze, że pracuje w innej agencji.
Motywowałaby mnie tym do cięższej pracy.
Nie chciałabym z nią przebywać.
Motywowałaby cię?
- Mądrze. - Nieźle.
Racja. Pracowałybyśmy ciężej.
Hana musi widzieć, że to celowe.
- Na pewno. - To oczywisty atak.
Oby Ryo się z tym rozprawił.
- Nie zrobił nic złego. - Tak...
- Na pewno wie, co się dzieje. - Tak? Czemu wybrał Ginzę?
Na pewno wie.
Ale na serio, jest w telewizji. Myśli: „W porządku, chodźmy.
Który zestaw weźmiemy? Oczywiście, że droższy”.
Musi. Jaki ma wybór?
Jak mógłby powiedzieć: „Wszystko, tylko nie sushi”?
Ruki prawie nie ma.
Pamiętaj, że chodzi na lekcje gotowania.
- Tak, zapisał się. - O co chodzi?
Robi z tego wielką tajemnicę.
Musiał nauczyć się pysznego dania. Może to...
coś chińskiego?
Jak to się nazywało?
Mnisi jedli to...
- Tokui? - Poniosło go.
Młodzi mnisi przechodzili przez płot, by spróbować tej zupy.
- Ma aż taką renomę? - Właśnie.
Taka zupa?
Pewnie nauczył się ją robić.
Wrzuci masę składników do glinianego gara?
Powiedział, że to niespodzianka, ale nic nie gotuje.
Nie.
Rzucił: „Nie podglądaj”.
Dobrze go udajesz.
Jesteś w podobnym wieku i pałasz się aktorką.
Wchłonął Rukę i teraz może go udawać.
Lepiej go z siebie wyrzuć.
GODZINA 23.00
- Hej. - Cześć.
- Hej.
Szukaliśmy cię.
- Brakuje wam mnie? - Tak.
Jak miło.
Chcę pogadać z Haruką.
Dobrze.
- Tak. - Mógłbyś...
Czekają na ciebie na dachu.
Wybacz, nie załapałem.
- Przepraszam. - Spoko.
- Są na dachu. - Wybaczcie.
- Zabawny gość. - Tak.
- A więc... - Tak.
Chciałam dać ci odpowiedź odnośnie rozmowy w barze.
Myślałem, że pogramy w Pokémon GO.
- Co? - Żartuję.
- Dobrze. - A więc...
minęły już trzy dni.
Na początku byłam tak zaskoczona, że nie mogłam dać ci odpowiedzi.
Musiałam przemyśleć, co ci powiedzieć.
I po długich rozważaniach...
Napisy: Krzysztof Zając